Aktualności

Klauzula informacyjna dot. przetwarzania danych osobowych na podstawie obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Szczegółowe informacje znajdują się w zakładce: Polityka prywatności.

            Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Łódzkiego uprzejmie informuje, że zgodnie z Zarządzeniem Dyrektora ZPKWŁ dzień 07 stycznia 2022 r. roku jest dniem wolnym od pracy w zamian za przypadające w sobotę 01 stycznia 2022 roku Święto Nowego Roku dla następujących komórek organizacyjnych:

  1. Oddziału Terenowego Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich.
  2. Oddziału Terenowego Bolimowskiego Parku Krajobrazowego.
  3. Oddziału Terenowego Sieradzkich Parków Krajobrazowych w Sieradzu.
  4. Oddziału Terenowego Nadpilicznych Parków Krajobrazowych.
  5. Dyrekcji Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Łódzkiego.

   Wiewiórka pospolita to gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Długość jej ciała to 20–24 cm i ogona 17–20 cm, a jej masa to 200–300 gramów. Uszy o długości 2,5 -3,5 cm ozdobione są na końcu charakterystycznymi pędzelkami. Długi, puszysty ogon pokrywają odstające włosy. Grzbiet wiewiórki ubarwiony jest na kolor od rudego (odmiana ruda) do ciemnobrązowego lub nawet czarnobrunatnego (odmiana czarna), natomiast spód ciała jest zazwyczaj biały.

W sobotę 15 stycznia 2022 roku w Gminnym Domu Kultury w Żarnowie odbyły się obchody 25. lecia Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego Oddziału w Żarnowie - połączone z podsumowaniem "roku turystycznego 2021".

Aleja, a właściwie szpaler - składa się z 58 drzew wierzb białych (Salix alba) i jest położona w południowej części otuliny Sulejowskiego Parku Krajobrazowego, nieopodal jego granic. 

16 styczna obchodzimy Światowy Dzień Śniegu.

  Śnieg to opad atmosferyczny zbudowany z kryształków lodu, przyjmujących przeważnie kształt sześcioramiennych gwiazdek, które po połączeniu ze sobą tworzą tzw. płatki śniegu. Śnieg po zgromadzeniu się na ziemi tworzy pokrywę śnieżną o porowatej strukturze. Śnieg tworzą pojedyncze płatki, a życie takiego płatka rozpoczyna się wysoko w chmurach. Po pierwsze – by powstała śnieżynka potrzebna jest nie tylko woda i niska temperatura, ale także jądro kondensacji.

Z ogromnym smutkiem, żalem i niedowierzaniem przyjęliśmy wiadomość o śmierci pana Dariusza Serafińskiego, oddanego pszczelarza, właściciela Pasieki w Lipce i wieloletniego przyjaciela Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich. Z niezwykłym zaangażowaniem opowiadał o świecie pszczół, jak i o przyrodzie. Zarażał swoją pasją najmłodszych od przedszkola, jak i tych starszych – zainteresowanych seniorów z całego kraju. Jego miody osładzały nam każdy dzień.
Zawsze uśmiechnięty, emanujący pozytywną energią, życzliwy, gotowy do pomocy drugiemu człowiekowi, od wielu lat współpracujący z Parkiem, świetny edukator, a tak po ludzku – dobry człowiek. Pragniemy złożyć Rodzinie wyrazy głębokiego współczucia.

Jan Ślusarczyk urodził się 20 listopada 1903 roku w Bąkowej Górze - tu i w pobliskich Masłowicach pobierał nauki w szkole powszechnej. W latach 1919 -1921 pracował jako kancelista w Urzędzie Gminy w Strzelcach. Po zdaniu matury i odbyciu służby wojskowej wstąpił do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. Następnie studjuje rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1933-1939). W czasie okupacji przebywa często w rodzinnej Bąkowej Górze - gdzie w 1942 roku rzeźbi figury świętych Piotra i Pawła - które znajdują się do dziś w niszach frontowych elewacji kościoła (załaczone zdjęcia).

Załęczański Park Krajobrazowy został powołany 5 stycznia 1978 roku, jako jeden z pierwszych parków krajobrazowych w Polsce.

Zainteresowanie terenem Załęczańskiego Parku Krajobrazowego rozpoczęło się w roku 1933 dzięki odkryciu, zespolonych kalcytem kości zwierzęcych, tzw. brekcji kostnej, przez profesora Jana Samsonowicza (1888–1959). 

   Tradycja ochrony przyrody w Polsce sięga X wieku, kiedy pojawiały się pierwsze dekrety dotyczące chronienia niektórych gatunków zwierząt i roślin, przez następne stulecia rozumienie przyrody i podejście do jej ochrony ewoluowało. Za czasów Kazimierza Wielkiego zaczęto chronić nadmiernie wyniszczane lasy, natomiast Zygmunt III stanął w obronie zagrożonych wyginięciem turów.